در فیلم «ناپل به نیویورک» خالق اثر، مهارت کافی برای روایت کامل و جذاب یک داستان تکراری را ندارد ولی پرهیز کارگردان از افتادن به دام احساساتگرایی سطحی یکی از نقاط قوت فیلم است.
کمتر فیلمی مانند «متاسفم عزیزم» به کارگردانی و نویسندگی اوا ویکتور وجود دارد که پیامدهای آسیبهای روحی را تا این حد متقاعدکننده و باورپذیر دراماتیزه کرده باشد.