سینمای جهان

سریال «وظیفه» خط داستانی خوبی را آغاز می‌کند که بر پایه درام داستانی است، اما در ادامه تبدیل به تریلر اکشن می‌شود. «وظیفه» داستان چند خطی و پر شاخ و برگی دارد که شکل کلیشه‌ای به خود گرفته است.

در فیلم «کاراملو»، سگ ولگردی که وارد زندگی پدرو می‌شود از جنس حیوانات نمادین سینمای درام نیست؛ او نه استعاره‌ وفاداری‌ست و نه ابژه‌ عشقی بی پایان.

«تلفن سیاه ۲» با گسترش جهان ماورایی و افزایش خشونت، تلاش می‌کند هویت مستقل‌تری بسازد، اما توضیح دادن بیش‌ازحد رازها و تمرکز پراکنده بر شخصیت‌ها، از آن شدت دلهره‌ای را می‌گیرد که نسخه اول با ظرافت ساخته بود.

«یادانگ: خبرچین» فیلمِ اکشن خشن با روایتی پرشتاب است که دنیای زیرزمینی مواد مخدر و فساد دولتی را به تصویر می‌کشد؛ اثری که تجربه‌ای متفاوت در ژانر تریلر محسوب می‌شود.

آنچه «بری لیندون» را به عنوان یک اثر شاخص در سینمای جهان متمایز می‌کند نه صرفا خود اثر که شرایط ساخت و دشواری‌های خلق آن است.

داستان «برادران خونی: بارا ناگا» درباره مضامین آشنای برادری و خیانت است، فیلم هیچ موضع اجتماعی ندارد و اثری از واقع‌گرایی در آن نیست.

«۴۰ هکتار» تلاش دارد تا متفاوت و چشم‌گیر باشد اما خیلی زود ادعاهای خود را فراموش می‌کند و به مسیر روتین یک فیلم هالیوودی بازمی‌گردد.