بازیگرانی که تا مرز جنون پیش رفتند!

به‌ گزارش فیلم‌نت‌ نیوز، لذت‌بردن از بازی یک بازیگر به عامل‌های مختلفی بستگی دارد؛ گریم، لباس، صدای بازیگر و یا حتی فیلمنامه اثر، اما شیوه ایفا و اجرای نقش توسط بازیگر، شاید مهم‌ترین عامل ارتباط مثبت مخاطب با بازیگر باشد.

واژه متداکتینگ به رویکردی در بازیگری گفته می‌شود که برای نخستین بار توسط لی استراسبرگ مطرح شد. این روش البته پیشینه‌ای مهم و درخور توجه دارد که به استانیسلاوسکی، نظریه‌پرداز و کارگردان شهیر هنر نمایش در روسیه و شیوه‌ای که برای بازیگری واقع‌گرایانه معرفی کرد، برمی‌گردد.

این سیستم، شالوده‌اش به یک اصل اساسی گره خورده است: بازیگر باید به‌گونه‌ای نقش خود را ایفا کند که واقعی و برای مخاطب باورپذیر باشد. لی استراسبرگ به‌عنوان کسی که در ارتباط نزدیکی با استانیسلاوسکی بوده است و عنوان شاگرد او را یدک می‌کشید، این نظریه را برای نخستین‌بار به عرصه بازیگری آمریکا آورد و با انجام تغییراتی بر روی آن، شیوه بازیگری متداکتینگ را پایه‌گذاری کرد.

به‌بیانی ساده، وقتی از متداکتینگ حرف می‌زنیم، از سازوکاری در بازیگری صحبت می‌کنیم که در آن، بازیگر تمام تلاش خودش را به‌کار می‌گیرد تا بتواند در زندگی واقعی خودش، به وضعیتی نزدیک به موقعیت شخصیت درون فیلمنامه یا نمایشنامه برسد، زیستی مشابه زندگی او را تجربه کند و در نتیجه همه این‌ها، اجرایی واقعی و باورپذیر از کاراکتر داشته باشد، البته باید عنوان کرد برخی از چهره‌های مهم در عرصه روان‌کاوی، استفاده از این متد را برای بازیگران خطرناک توصیف کرده‌اند؛ چراکه در نهایت می‌تواند آسیب چشم‌گیری به زندگی شخصی بازیگر وارد کند.

در این مطلب، نگاهی خواهیم داشت به بازیگرانی که با این متد، برای داشتن تجربه‌ای نزدیک به زیست واقعی شخصیت‌های درون فیلمنامه، تجربه‌های خطرناکی را در زندگی خود پشت سر گذاشتند.

کریستین بیل در فیلم «ماشین‌چی» (The Machinist)

کریستین بیل در فیلم سینمایی «ماشین‌چی» به کارگردانی براد اندرسون، نقش یک کارگر ماشین‌کار را بازی می‌کند که به‌دلیل احساس گناه شدید ناشی از یک تصادف مرگ‌بار، دچار بی‌خوابی یک‌ساله شده است.

آنچه در این فیلم بیش از هر چیز دیگری خودنمایی می‌کند، ضعف جسمانی بسیار شدید کریستین بیل، بازیگر نقش اصلی اثر است. بیل برای اینکه بازی و حتی کالبد جسمانی‌اش بازتاب‌دهنده دقیقی از وضعیت شخصیت فیلمنامه باشد، سراغ رژیم غذایی خطرناکی رفت؛ کاری که شاید هر بازیگری در سینمای امروز جهان، حاضر نباشد که آن را انجام دهد.

کریستین بیل به‌مدت چهار ماه تمام، روزانه یک کنسرو تن‌ماهی و یک سیب‌زمینی می‌خورد. همچنین برای اینکه بتواند اشتهای خودش را برای خوردن غذای بیشتر مهار کند، مصرف روزانه قهوه و سیگارش را به‌شیوه‌ای افراطی افزایش داد.

کاری که بیل با سلامت جسمانی خود انجام داد، ریسکی بزرگ و به‌تمام‌معنا بود.این کار فقط از جنونی شگفت‌انگیز در بازیگری سرچشمه می‌گیرد.

تماشای «ماشین‌چی» در فیلم‌نت

نیکلاس کیج در فیلم «بردی» (Birdy)

نیکلاس کیج در فیلم «بردی» به کارگردانی آلن پارکر، نقش شخصیتی با نام آل کلمباتو را ایفا می‌کند. او سربازی است که از جنگ برگشته است، اما آسیب شدیدی به ناحیه صورتش وارد شده و تلاش می‌کند دوست چندین‌وچندساله خودش را پیدا کند.

دیوانگی کیج برای تجربه‌کردن زیستی نزدیک به شخصیت فیلمنامه، به‌معنای واقعی کلمه جنون‌آمیز بوده است. او برای اینکه بتواند دردی را که به یک جانباز جنگ وارد می‌شود، تجربه کند به دندان‌پزشکی می‌رود و از دکتر می‌خواهد بدون هیچ‌گونه ماده بی‌حسی، دندانش را بکشد؛ تجربه‌ای که حتی تصورش هم برای ما سخت و عجیب است.

نیکلاس کیج تلاش می‌کرد چندین روز از هفته را با بانداژی که روی صورتش قرار می‌گرفت، سپری کند. نتیجه بستن این بانداژها روی صورت کیج، تنها باعث تغییر ظاهری صورت و اختلال در گفتار او نشد، بلکه عفونت پوستی و التهاب شدیدی را هم برایش به‌همراه داشت که در نتیجه، برای مدتی نمی‌توانست به‌صورت عادی با اطرافیانش صحبت کند و حتی غذاخوردن روزانه هم به دردی بزرگ برایش تبدیل شده بود.

تماشای «بردی» در فیلم‌نت

مایکل فاسبندر در فیلم «گرسنگی» (Hunger)

مایکل فاسبندر در فیلم «گرسنگی» به کارگردانی استیو مک‌کویین، نقش بابی سندز، زندانی سیاسی ایرلندی و عضو ارتش جمهوری‌خواه ایرلند (IRA) را بازی می‌کند که در اعتراض به شرایط زندان، دست به اعتصاب غذا می‌زند.

فاسبندر برای نزدیک‌شدن هرچه بیشتر به وضعیت جسمانی یک فرد در آستانه مرگ ناشی از گرسنگی، رژیمی بسیار سخت‌گیرانه در پیش گرفت و در طول چند هفته، حدود ۱۸ کیلوگرم از وزن بدنش را کاهش داد.

او در مصاحبه‌های مختلف به این نکته جالب‌توجه اشاره کرده است که این دوره، هم از نظر جسمی و هم از نظر روانی، یکی از سخت‌ترین تجربه‌های زندگی حرفه‌ای‌اش بوده؛ ضعف شدید بدنی، سرگیجه‌های مداوم و افت شدید انرژی، بخشی از عوارضی بود که در این مدت تجربه کرد.

هیث لجر در فیلم «شوالیه تاریکی» (The Dark Knight)

یکی از مشهورترین و در عین حال تلخ‌ترین نمونه‌های متداکتینگ در تاریخ سینما، تجربه هیث لجر برای بازی در نقش جوکر در فیلم «شوالیه تاریکی» به کارگردانی کریستوفر نولان است.

لجر برای ورود به دنیای ذهنی شخصیتی آشوب‌گر و غیرقابل‌پیش‌بینی مثل جوکر، خودش را برای مدتی از دنیای اطرافش دور کرد و به‌تنهایی در یک هتل اقامت گرفت تا بتواند که به‌طور کامل، در شخصیت طراحی شده در فیلمنامه غرق شود. لجر همچنین دفترچه‌ خاطراتی برای جوکر نوشت که در آن، افکار، رفتارها و واکنش‌های احتمالی شخصیت را یادداشت می‌کرد؛ رویکردی که به او کمک کرد صدا، حرکات و حتی نگاه جوکر را به شکلی کاملا متفاوت از نقش‌های پیشین این شخصیت که توسط بازیگران دیگری در سینما ایفا شده بود، بازتعریف کند.

لجر در گفت‌وگویی که مدتی پیش از درگذشتش با مجله امپایر داشت، درباره این دوره گفت که حدود یک ماه در اتاقی در لندن تنها ماند و در همین مدت بود که آن دفترچه شکل گرفت و روی صدا و خنده‌ی شخصیت کار کرد.

بسیاری از همکاران لجر، بعدها عنوان کردند که این میزان غرق‌شدن در نقش، به بی‌خوابی شدید و اختلال‌های روانی او در آن دوره دامن زد. لجر تنها چند ماه پس از پایان فیلم‌برداری «شوالیه تاریکی» درگذشت؛ اتفاقی که باعث شد داستان آماده‌سازی او برای این نقش، برای همیشه با نوعی سایه تلخ و اندوه‌بار در ذهن مخاطبان و اهالی سینما ثبت شود. بازی او در نهایت با برنده شدن جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد همراه شد؛ افتخاری که پس از مرگ نصیبش شد.

تماشای «شوالیه تاریکی» در فیلم‌نت

آدرین برودی در فیلم «پیانیست» (The Pianist)

آدرین برودی برای بازی در نقش اشپیلمن، پیانیست یهودی‌ لهستانی، در فیلم «پیانیست» به کارگردانی رومن پولانسکی، یکی از سرسختانه‌ترین آماده‌سازی‌های تاریخ سینما را پشت سر گذاشت.

او پیش از شروع فیلم‌برداری، آپارتمان خودش را رها کرد، ماشینش را فروخت، تلفن همراهش را کنار گذاشت و پیانو زدن را برای مدتی متوقف کرد تا بتواند حس از‌دست‌دادن و انزوای شخصیت فیلم را در زندگی واقعی خودش تجربه کند. برودی همچنین با رژیمی سخت‌گیرانه، حدود چهارده کیلوگرم از وزن بدنش را کاهش داد تا ظاهر و حالت جسمانی‌اش، بازتاب‌دهنده رنج و گرسنگی شخصیتی باشد که در دوران جنگ جهانی دوم برای بقا تلاش می‌کند.

این سطح از فداکاری برای برودی نتیجه‌ای درخشان به‌همراه داشت. او با این نقش، جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد را از آن خود کرد و هنوز هم به‌عنوان جوان‌ترین برنده این جایزه در تاریخ اسکار شناخته می‌شود.

تماشای «پیانیست» در فیلم‌نت

عماد متین