اعتراف می‌کنم

با پخش قسمت پایانی سریال «اعتراف می کنم» حالا می توان نگاه دقیق تری به آن داشت؛ سریالی که بازی و فیلمنامه و استفاده از چند کارگردان از نقاط تمایز آن بود.

لباس در یک اثر جنایی و معمایی مانند «اعتراف می‌کنم»، فقط پوششی برای شخصیت‌ها نیست؛ رنگ لباس، فرم آن، میزان رسمی یا روزمره بودن پوشش و حتی جزئیاتی مانند انتخاب یک کت یا بارانی، می‌تواند بخشی از روایت باشد.

مهم‌ترین وجه تمایز سریال «اعتراف می‌کنم»، شیوه روایت آن با تکیه بر تکنیک‌های روان‌شناختی و زبان بدن بازیگران است؛ رویکردی که به اثر کمک می‌کند تا میان واقعیت قضایی و منطق سینمایی، تعادلی قابل‌قبول برقرار کند.

سریال «اعتراف می‌کنم» با رسیدن به قسمت چهارم بیش از گذشته بر غافلگیری و ایجاد تردید میان شخصیت‌ها و روایت‌های مختلف تمرکز می‌کند و با اطلاعاتی که به‌تدریج در اختیار مخاطب قرار می‌دهد، مسیر داستان را به سمت کشف…

«اعتراف می‌کنم» سریالی است کم‌ادعا که در روزگاری که بسیاری از آثار برای دیده‌شدن فریاد می‌زنند، این آرامشِ مسلط و حساب‌شده، یک امتیاز برای سریال است.

سریال «اعتراف می‌کنم» که در هر قسمت یک پرونده جنایی راکد را بازگشایی می کند، یکی از متفاوت ترین آثار جنایی در سابقه سریال سازی ایرانی است.

«اعتراف می‌کنم» در نخستین قسمت، با تکیه بر یک معمای جنایی و شخصیت‌پردازی حساب‌شده، تلاش می‌کند هویت مستقل خود را در قالب اقتباسی از یک سریال موفق خارجی به نمایش بگذارد.