«اعتراف می‌کنم»؛ تجربه‌ای ساختارشکن در جنایی‌سازی ایرانی

به گزارش فیلم نت نیوز، آثار تصویری جنایی و معمایی همواره یکی از جذاب‌ترین گونه‌های سینمایی در سراسر جهان بوده است. محبوبیت این ژانر حتی در آثار کم‌تعداد این سال‌های سینما و شبکه نمایش خانگی نیز به خوبی ملموس بوده است.

«اعتراف می‌کنم» محصول فیلم نت با طراحی نیما حسنی نسب و تهیه کنندگی رضا فتح اللهی پور که چند کارگردان مختلف اپیزودهای آن را ساخته اند، جدیدترین نمونه از این‌ تلاش‌هاست که با در پیش گرفتن نوعی ساختارشکنی، به الگوی جدیدی از مفاهیمی‌ چون اعتراف و گره‌گشایی در پرونده‌های جنایی رسیده است.

اتمسفر داستان در لوکیشنی محدود و با تعداد آدم‌های ثابت، با اختلاف به‌نسبت آثار مشابه روایت می‌شود. سریال کاملا تابع دیالوگ است و باید از دیالکتیک‌هایی که در تعامل و گفت‌گو برقرار می‌شود به کشفیاتی جدید برسد. در چنین ساختاری همواره بیم آن می‌رود که درام مبنایی کنش‌مند نداشته باشد و همه چیز با دیالوگ و بدون‌ منطق روایی و دراماتیک پیش برود.

سریال اعتراف می‌کنم فقط در فیلم نت

«اعتراف می‌کنم» اما برای دوری از چنین باگ بزرگی، هدفمندی هوشمندانه‌ای در ترکیب کاراکترهای ثابتش به خرج می‌دهد. تمام کاراکترهایی که ما در قسمت‌های این سریال به‌ شکل ثابت مشاهده می‌کنیم، تخصص‌های مستقل و مرتبطی دارند که سبب می‌شوند متهم، دیالوگ‌ها و الگوریتم فیزیکی او را رصد کرده و از این مسیر به گره‌گشایی برسند.

سریال البته در این مسیر، دست به دامن شیوه‌هایی نوین چون هک اطلاعات و داده‌ها نیز شده است و توانسته از این طریق، بار منطقی معقولی را به داستان تزریق کند.

در چنین فضایی، محدودیت‌های بصری به محفلی گرم‌ تبدیل می‌شوند که طی آن متخصص‌های متعدد با نگاه کردن به یک‌ سوژه مشترک از زوایای مختلف، تکه‌های این پازل معماگونه را به ارامی و متناسب با یک منطق قابل درک می‌چینند و مخاطب را به این باور می‌رسانند که چگونه توانسته‌اند حقیقت ماجرا را به شیوه‌ای معقول و نه صرفا دراماتیک کشف کنند.

تعدد کاراکترهای ثابت در «اعتراف می‌کنم»

وجوه متمایز این ساختارشکنی در تعدد کاراکترهای ثابت سبب شد تا قسمت نخست این سریال، عامدانه به معرفی توانمندی‌های هر یک از این افراد متخصص بپردازد؛ شیوه‌ای که با یک ابتکار جالب در شکل روایت همراه بود و سبب شد تا روند تجزیه فرآیند داستانی در قسمت‌های دیگر برای مخاطب مطابق با فهمی که از تخصص هر یک از این کاراکترها به دست آورده، پیش برود‌.

این شیوه جالب سبب شده است تا وسوسه لازم برای مخاطب نسبت به دنبال کردن قسمت‌های بعدی این سریال به وجود بیاید. هر چندکه حضور بازیگران چهره در هر اپیزود و بازی جالب مهدی هاشمی نیز از دیگر ویژگی‌هایی است که مخاطب را نسبت به دنبال کردن سریال «اعتراف می‌کنم» ترغیب می‌کند.

نقاط قوت فنیِ سریال «اعتراف می‌کنم»

سریال «اعتراف می کنم» در این ۲ قسمت نشان داده است که غنیمت‌های دیگری نیز دارد: نورپردازی بسیار هوشمندانه، دوربینی که به‌شکلی غیرمستقیم در برخی لحظات تعلیق‌آفرین ظاهر می‌شود و کارگردانی سیالی که در این فضای محدود توانسته مدیریت خوبی بر مناسبات شخصیت‌ها داشته باشد.

با این دست‌فرمان، «اعتراف می‌کنم» را باید در زمره معدود سریال‌های با‌ تم جنایی این سالیان قلمداد کرد که با ساختاری تماما حرفه‌ای قصد دارد چهره‌ای متفاوت را به مخاطبش نشان دهد. برای درک صریح‌تر این گزاره باید منتظر قسمت‌های بعدی این سریال بود.

رضا فتح‌اللهی‌پور و نیما حسنی‌نسب تهیه‌کنندگان این مجموعه اپیزودیک هستند که در هر قسمت یک پرونده جنایی را واکاوی می‌کند. پدیدآورنده و مجری طرح نیز نیما حسنی‌نسب از نویسندگان و منتقدان مطرح سینما است.

کارگردانان «اعتراف می‌کنم» اسما ابراهیم‌زادگان، بهداد امینی، عماد خدابخش، امیررضا رشتی، نفیسه زارع و پویا سعیدی هستند.

این مجموعه در ژانر جنایی و ۱۰ قسمت به‌طور هفتگی از فیلم‌نت پخش خواهد شد.

بازیگران مجموعه «اعتراف می‌کنم» مهدی هاشمی، پوریا پورسرخ، علیرضا ثانی‌فر، بهار کاتوزی، با معرفی: روژان رضوانیان، با حضور: محمدرضا مالکی هستند. بازیگران مهمان مجموعه «اعتراف می‌کنم» عبارتند از لیلا زارع، مانیا علیجانی، مریم سعادت، حامد بهداد، ستاره پسیانی، بابک حمیدیان، شبنم دادخواه، آزاده صمدی، پاشا رستمی، روح‌الله حق‌گو، علی مصفا.

مجتبی اردشیری