آدم‌های «مرداب» میان واقعیت و خیال دست و پا می‌زنند، دلشان می‌خواهد از آن وضعیت فرو رونده ر‌ها شوند اما همه در جای خود دست به اشتباه می‌زنند و گویی به ریسمانی پوسیده چنگ می‌زنند.