سینمای جهان

«ماجراهای مارسوپیلامی» در ظاهر فیلمی درباره یک موجود خیالی است، اما در لایه زیرین با مساله خانواده، کار و فشارهای زندگی مدرن سروکار دارد.

فیلم «مومیایی» به کارگردانی لی کرونین نه تنها در دست یافتن به یک هیولای کهن مصری شکست می‌خورد؛ بلکه به جای آن داستان شل و ول، پارانویای بصری و نگاهی وارونه را تحویلمان می‌دهد.

فیلم «پروژه درود بر مریم» را می‌توان از نظر فیزیک دقیق و عروسک‌گردانی تحسین کرد و به دلیل رویکرد بدون تعلیق، شیرینی و امید بیش از حد مورد نقد قرار داد.

«جنایت ۱۰۱» در دل یک داستان سرقت پرتنش، روایتی انسانی می‌سازد؛ روایتی درباره آدم‌هایی که در مرزهای مبهم قانون، به‌دنبال معنا و رهایی می‌گردند.

مستند «همسایه ایده‌آل» با استفاده وارونه‌ از تصاویر دوربین‌های نظارتی، ابزار کنترل را به سلاح افشای نژادپرستی و خشونت نهادی تبدیل می‌کند و از تراژدی فردی به پرسشگری جمعی می‌رسد.

سریال «وظیفه» خط داستانی خوبی را آغاز می‌کند که بر پایه درام داستانی است، اما در ادامه تبدیل به تریلر اکشن می‌شود. «وظیفه» داستان چند خطی و پر شاخ و برگی دارد که شکل کلیشه‌ای به خود گرفته است.

در فیلم «کاراملو»، سگ ولگردی که وارد زندگی پدرو می‌شود از جنس حیوانات نمادین سینمای درام نیست؛ او نه استعاره‌ وفاداری‌ست و نه ابژه‌ عشقی بی پایان.