در «جوکر»، آرتور فلک به انتهای مسیر طردشدگی میرسد؛ جایی که انسان بودن از او سلب شده است، اما در «وحشی»، داود اشرف هنوز در میانه این فرایند ایستاده است.
«وحشی» با روایت فردی که یک تصمیم اشتباه، او را به زنجیرهای از رخدادهای پیشبینیناپذیر میکشاند، تعلیق را نه در پاسخها، بلکه در حذف آگاهانه اطلاعات میسازد و از دل یک داستان جنایی، تصویری تراژیک از بیقطعیتی و فروپاشی…