سینمای جهان

فیلم «پروژه درود بر مریم» را می‌توان از نظر فیزیک دقیق و عروسک‌گردانی تحسین کرد و به دلیل رویکرد بدون تعلیق، شیرینی و امید بیش از حد مورد نقد قرار داد.

«جنایت ۱۰۱» در دل یک داستان سرقت پرتنش، روایتی انسانی می‌سازد؛ روایتی درباره آدم‌هایی که در مرزهای مبهم قانون، به‌دنبال معنا و رهایی می‌گردند.

مستند «همسایه ایده‌آل» با استفاده وارونه‌ از تصاویر دوربین‌های نظارتی، ابزار کنترل را به سلاح افشای نژادپرستی و خشونت نهادی تبدیل می‌کند و از تراژدی فردی به پرسشگری جمعی می‌رسد.

سریال «وظیفه» خط داستانی خوبی را آغاز می‌کند که بر پایه درام داستانی است، اما در ادامه تبدیل به تریلر اکشن می‌شود. «وظیفه» داستان چند خطی و پر شاخ و برگی دارد که شکل کلیشه‌ای به خود گرفته است.

در فیلم «کاراملو»، سگ ولگردی که وارد زندگی پدرو می‌شود از جنس حیوانات نمادین سینمای درام نیست؛ او نه استعاره‌ وفاداری‌ست و نه ابژه‌ عشقی بی پایان.

«تلفن سیاه ۲» با گسترش جهان ماورایی و افزایش خشونت، تلاش می‌کند هویت مستقل‌تری بسازد، اما توضیح دادن بیش‌ازحد رازها و تمرکز پراکنده بر شخصیت‌ها، از آن شدت دلهره‌ای را می‌گیرد که نسخه اول با ظرافت ساخته بود.

«یادانگ: خبرچین» فیلمِ اکشن خشن با روایتی پرشتاب است که دنیای زیرزمینی مواد مخدر و فساد دولتی را به تصویر می‌کشد؛ اثری که تجربه‌ای متفاوت در ژانر تریلر محسوب می‌شود.

آنچه «بری لیندون» را به عنوان یک اثر شاخص در سینمای جهان متمایز می‌کند نه صرفا خود اثر که شرایط ساخت و دشواری‌های خلق آن است.