مهدی حسینی‌نیا از «گردن زنی» و «برتا» تا «بیست و یک»

به گزارش فیلم نت نیوز، در دنیای پرهیاهوی امروز نمایش خانگی که ستاره‌ها می‌آیند و می‌روند و موج‌های شهرت ناگهان اوج می‌گیرند و فرو می‌نشینند، نام‌هایی هستند که آرام آرام مسیر خود را می‌سازند؛ نام‌هایی که شاید کمتر در دایره حواشی قرار بگیرند، اما تاثیرشان بر روایت‌ها عمیق و ماندگار است. مهدی حسینی‌نیا یکی از همین بازیگران است؛ هنرمندی که با هر حضورش چه در قامت یک نقش مکمل مرموز و چه در سیمای یک کاراکتر اصلی پیچیده، ردی از خود برجای می‌گذارد که به سادگی از خاطر مخاطب محو نمی‌شود. او در آخرین حضورش در سریال «بیست و یک» هم بار دیگر درخشش را به نمایش گذاشته است و این گزارش نگاهی است به مسیری که حسینی‌نیا در نمایش خانگی طی کرده است، از تجربه‌های نخستین تا نقش‌های چالش‌برانگیز و سبک منحصربه‌فرد بازیگری‌اش.

گذار از پرده نقره‌ای به پلتفرم‌های دیجیتال

مهدی حسینی‌نیا، متولد ۲۸ شهریور ۱۳۶۰ در تهران است. مسیر هنری او از سال ۱۳۸۹ آغاز شد؛ زمانی که او اولین قدم‌های حرفه‌ای خود را در سینما با فیلم «اینجا بدون من»، ساخته بهرام توکلی برداشت. پیش از آن، تجربه تئاتری به او آموخته بود که چگونه کنترل بدن و بیان را در دست بگیرد. با این حال او برای رسیدن به جایگاه امروزش، مسیری طولانی را از تلویزیون و سینما تا شبکه نمایش خانگی طی کرد.

ورود این بازیگر به نمایش خانگی در سال ۱۳۹۶ با سریال «عالیجناب» به کارگردانی محمدسام قریبیان (در نقش وزیر اقتصاد) اتفاق افتاد اما شکوفایی واقعی او در بازه سال‌های ۱۳۹۹ تا ۱۴۰۱ رخ داد؛ زمانی که با سریال‌هایی مانند «سیاوش»، «می‌خواهم زنده بمانم»، «میدان سرخ» و «یاغی» به یکی از پرکارترین و البته قابل‌اعتمادترین بازیگران این شبکه تبدیل شد.

چرا نمایش خانگی؟ 

حسینی‌نیا در مواجهه با فضای نمایش خانگی، دیدگاهی تحلیلی دارد. او معتقد است که تفاوت این مدیوم با تلویزیون، تفاوت در جنس روایت است. او می‌گوید: واقعیت این است که تفاوت‌ها بسیار است. بخشی از حضور من در نمایش خانگی انتخاب شخصی‌ام بود. نمایش خانگی فضای بازتری برای روایت قصه‌ها دارد. بسیاری از داستان‌هایی که در این مدیوم ساخته می‌شود، در تلویزیون امکان تولید ندارد یا با محدودیت‌های فراوان روبه‌روست. علاوه بر این، نمایش خانگی به زندگی واقعی و ذهنیت امروز مردم نزدیک‌تر است. متاسفانه تلویزیون از این فضا فاصله گرفته است و کمتر توانسته است تا به دغدغه‌های واقعی مردم بپردازد. در حالی که در نمایش خانگی و سینما می‌توانیم روایت‌هایی بسازیم که هم‌زمان سرگرم‌کننده و در عین حال بازتابی از واقعیت اجتماعی باشند.

این نگاه، موتور محرک او در انتخاب نقش‌هایی است که اغلب رنگ‌وبوی تضادهای اجتماعی دارند.

کلکسیون نقش‌های منفی

کارنامه حسینی‌نیا در نمایش خانگی، کلکسیونی از نقش‌های منفی متفاوت است که هرکدام وجهی از خشونت یا مرموز بودن را بازنمایی می‌کنند. سریال «می‌خواهم زنده بمانم»، به کارگردانی شهرام شاه‌حسینی، نقطه عطفی بود که حسینی‌نیا را در نقش مفتاح به شهرت رساند. مفتاح یک قاچاقچی نبود، او نمادی از شرارت سرد و حسابگر بود که برای پول تا انتهای داستان می‌جنگید.

پس از آن، «یاغی»، صحنه هنرنمایی دیگری برای او رقم زد. در نقش رحمان، برادر بهمن‌خان، او توانست با کمترین دیالوگ، لایه‌های خطرناکی از یک انسان مرموز را به نمایش بگذارد. حسینی‌نیا در گفت‌وگویی درباره نقش رحمان به دوران کودکی‌اش در محله یافت‌آباد اشاره کرد و گفت: من بزرگ شده یافت‌آباد هستم. این زندگی‌ها را می‌دیدم، اما لات‌های الان با قدیم خیلی فرق می‌کنند. فضای مجازی هم به کمک آن‌ها آمده است. این نگاه برخاسته از زیست‌بوم واقعی به بازی او عمق می‌بخشد.

در ادامه، سریال «گردن‌زنی» به کارگردانی سامان سالور، که محصولی از پلتفرم فیلم نت است و نقش بهمن متین، این بازیگر را به چالش درام‌های خانوادگی کشاند. او در اینجا نشان داد که می‌تواند در یک درام رازآلود تعادل روانی شخصیت را حفظ کند. همچنین سریال «شکارگاه» فرصتی بود تا او در بستری تاریخی، توانایی‌هایش را به رخ بکشد. حسینی‌نیا درباره چالش‌های این نقش تاریخی می‌گوید: از همان ابتدای کار جلساتی با آقای جاویدی داشتم. ایشان هم کارگردان و هم نویسنده متن هستند و راهنمایی‌های دقیقی به من دادند. البته ما نه آن آدم‌ها را دیده‌ایم و نه کسی از آن نسل باقی مانده تا بتوانیم مستقیم با او گفت‌وگو کنیم. بنابراین بیشترین تکیه ما بر تحقیقات، بازبینی آثار گذشته و البته هدایت‌های کارگردان بود. او حتی اضافه می‌کند که متن «شکارگاه» از معدود فیلمنامه‌هایی بوده که با اشتیاق خوانده است.