بازسازی مریلین مونرو با هوش مصنوعی شکست خورد!

به گزارش فیلم‌نت نیوز به نقل از هالیوود ریپورتر، مگی جیلنهال (Maggie Gyllenhaal)، بازیگر و کارگردان سرشناس آمریکایی و رییس هیات داوران جشنواره فیلم ونیز ۲۰۲۶، در جریان یک نشست تخصصی با موضوع هوش مصنوعی در این جشنواره که این روزها در حال برپایی است، از تجربه ناموفق خود در استفاده از این فناوری در جدیدترین پروژه سینمایی‌اش پرده برداشت.

مگی جیلنهال که با فیلم کوتاه ۱۷ دقیقه‌ای خود با عنوان «تاثیر گوشت» (Flesh Impact) در ونیز حضور دارد، فاش کرد که باوجود فشارهای اولیه برای استفاده از هوش مصنوعی برای بازسازی چهره مریلین مونرو (Marilyn Monroe)، در نهایت تصمیم به حذف کامل این تکنولوژی گرفته است؛ چراکه به عقیده او، نسخه تولید شده توسط هوش مصنوعی فاقد روح، انسانیت و تاثیرگذاری لازم بود.

فیلم کوتاه «تاثیر گوشت» که به‌عنوان یک نامه عاشقانه به یکی از ماندگارترین نمادهای تاریخ سینما توصیف شده است، تصویری خیالی از مریلین مونرو را در سن ۱۰۰ سالگی به تصویر می‌کشد. در این اثر، داکوتا جانسون (Dakota Johnson) نقش دوران جوانی و اوج شهرت مرلین مونرو را ایفا می‌کند و الن بروستین (Ellen Burstyn) در نقش نسخه پیرتر و ۱۰۰ ساله این ستاره ظاهر می‌شود.

مگی جیلنهال در نشست آینده خلاقیت (The Future of Creativity) توضیح داد که سفارش‌دهندگان این پروژه از او خواسته بودند تا از هوش مصنوعی برای تبدیل داکوتا جانسون به مریلین مونرو استفاده کند. او در این باره گفت: «آن‌ها از هوش مصنوعی دارای مجوز استفاده می‌کردند و آن را با فیلم‌های مریلین مونرو که حق امتیازشان را خریداری کرده بودیم، آموزش می‌دادند. من هم کنجکاو بودم و با خودم گفتم بیایید امتحان کنیم و ببینیم چه می‌شود». ایده اصلی این بود که با آموزش فناوری روی چهره واقعی مرلین مونرو، تصویر او بر روی صورت داکوتا جانسون قرار گیرد، اما نتیجه نهایی مگی جیلنهال را ناامید کرد.

مگی جیلنهال، کارگردان فیلم «دختر گمشده» (The Lost Daughter) با صراحت اعلام کرد که نسخه هوش مصنوعی به‌طور اساسی کار نمی‌کرد و تمام دلایلی را که باعث شده بود آن‌ها به سراغ ساخت این پروژه بروند، از بین می‌برد. او خاطرنشان کرد که پس از تلاش‌های فراوان، ترجیح داده است تمام خروجی‌های دیجیتالی را دور بریزد؛ زیرا نقش‌آفرینی داکوتا جانسون به تنهایی بسیار تکان‌دهنده‌تر، انسانی‌تر و زنده‌تر از هر بازسازی تکنولوژیکی بود.

این اظهارات مگی جیلنهال، محدودیت‌های فعلی فناوری ویدیویی هوش مصنوعی را در انتقال عواطف عمیق انسانی برجسته می‌کند. او معتقد است که هوش مصنوعی در نسخه نهایی، انسانیتی را که باعث جذابیت بازی جانسون می‌شد، از بین می‌برد. به گفته او: «آنچه از بازی داکوتا در نقش مریلین بیرون می‌آمد، بسیار تاثیرگذارتر بود. نسخه هوش مصنوعی تمام انگیزه‌های اصلی ما برای ساخت این فیلم را می‌کشت.».

مگی جیلنهال علاوه بر انتقادات هنری، به مسایل کلان‌تری همچون تاثیرات زیست‌محیطی و اقتصادی هوش مصنوعی نیز اشاره کرد. او با اشاره به مصرف بالای انرژی در مراکز داده (Data Centers)، به ویژه در مناطقی مانند جنوب ممفیس، تاکید کرد که صنعت سینما باید متوجه هزینه‌های پنهان این فناوری باشد. وی همچنین به هشدارهای جفری هینتون (Geoffrey Hinton)، ملقب به پدرخوانده هوش مصنوعی، اشاره کرد که خواستار برنامه‌ریزی این فناوری با غریزه مادری شده است تا از خطرات احتمالی کنترل موجود باهوش‌تر توسط موجود کم‌هوش‌تر جلوگیری شود.

در بخش دیگری از سخنانش، مگی جیلنهال بحث دموکراتیزه شدن فیلمسازی از طریق هوش مصنوعی را زیر سوال برد و آن را بیشتر یک ترفند تبلیغاتی برای شرکت‌های مالک این نرم‌افزارها دانست. او ابراز نگرانی کرد که اگرچه هوش مصنوعی می‌تواند هزینه تولید یک فیلم ۴۰ میلیون دلاری را به ۴ میلیون دلار یا حتی ۴۰ هزار دلار کاهش دهد، اما این امر منجر به کاهش شدید سرمایه‌گذاری روی روش‌های سنتی و انسانی فیلمسازی خواهد شد؛ چراکه دیگر کسی حاضر نخواهد بود مبالغ بالا را صرف پروژه‌هایی کند که به شیوه قدیمی ساخته می‌شوند.

مگی جیلنهال که خود برنده جایزه بهترین فیلمنامه از ونیز برای اولین تجربه کارگردانی‌اش است، امسال مسئولیت سنگین ریاست هیات داوران بخش مسابقه اصلی را برعهده دارد. او در کنفرانس مطبوعاتی افتتاحیه جشنواره نیز به موضوع کمبود کارگردانان زن در بخش رقابتی اعتراض کرد و گفت: «سرمایه‌گذاری برای فیلم‌های زنان بسیار دشوارتر است. شاید چیزهایی که زنان به دلیل تجربه متفاوت زندگی‌شان می‌خواهند درباره آن‌ها فیلم بسازند، همیشه به عنوان هنر والا (High Art) تلقی نمی‌شود.».

فیلم کوتاه «تاثیر گوشت» که بازیگران دیگری همچون پیتر سارسگارد (Peter Sarsgaard) و سپیده معافی (Sepideh Moafi) نیز در آن ایفای نقش می‌کنند، با تایید رسمی بنیاد مریلین مونرو ساخته شده و قرار است در تاریخ ۷ سپتامبر ۲۰۲۶ (۱۷ شهریور ۱۴۰۵) در سالن بزرگ جشنواره ونیز به نمایش درآید.

یاسمن امیریان