سینما با تصویر کردن لحظات بی‌کلام فقدان، سوگ را از دردی شخصی به معنایی جهانی تبدیل می‌کند؛ مسیری نفس‌گیر میان انکار و پذیرش که در آن، بازماندن به معنای تداومِ آگاهانه و معنادارِ زندگی است.