در «جوکر»، آرتور فلک به انتهای مسیر طردشدگی میرسد؛ جایی که انسان بودن از او سلب شده است، اما در «وحشی»، داود اشرف هنوز در میانه این فرایند ایستاده است.
«وحشی» با روایت فردی که یک تصمیم اشتباه، او را به زنجیرهای از رخدادهای پیشبینیناپذیر میکشاند، تعلیق را نه در پاسخها، بلکه در حذف آگاهانه اطلاعات میسازد و از دل یک داستان جنایی، تصویری تراژیک از بیقطعیتی و فروپاشی…
سریال «وحشی»، ساخته هومن سیدی، نشان میدهد که زندان چگونه میتواند انسان را بازتعریف کند و شخصیت نیک در دل این فضا، مسیری را طی میکند که یادآور یکی از ماندگارترین آثار سینمای زندان، «رستگاری در شاوشنک» است.
شخصیت رها جهانشاهی در «وحشی» شاید برای بسیاری از مخاطبان چهرهای منفور باشد، اما در حقیقت او تنها وکیلی است که با پایبندی به سوگند حرفهایاش، مرز میان احساس و عدالت را پاس میدارد.