لباسهایی که بر تن اهالی «وحشی» دیده میشوند، ساکتند اما صدا دارند؛ خاکستریهای غلیظ، سیاه و گاه آبی تیره و سبز لجنی، فریاد درون آدمهای خستهای است که نای حرف زدن ندارند.
هومن سیدی در نوشتههای خود به شدت به جزییات توجه نشان داده و از این جزییات در شخصیتپردازی و خلق داستانهای فرعی به خود بهره میگیرد؛ اتفاقی که در «وحشی» هم رخ داده است.