فیلم سینمای «همنت» مخاطب را در دنیای شاعرانه خود غرق میکند و تصویری درخشان از سوگ و عشق ارائه میدهد.
نقد
کمال تبریزی با سریال «بی عاطفه» حتی در نمایش خانگی نیز تن به تکرار نداده و اثری متفاوت آفریده است و ساختار فرمی آن نسبت به سایر سریالهای دیگر قابل قبولتر است.
«بچه مردم» با تکیه بر قصهای ساده، اما تاثیرگذار، ملودرامی حالخوبکن است که میان تلخی هویت گمشده، عشق، شوخی و امید، تماشاگر را تا پایان با خود همراه میکند.
پنجرهای رو به امید
«دلربا» با میزبانی مهرانه مهینترابی، فراتر از یک تاکشو، آینهای برای بازخوانی عشق به ایران است؛ برنامهای که در روزهای خستگی، با روایتهایی از جنس زندگی، امید را دوباره معنا میکند.
«بی عاطفه» با فلشبکهای حسابشده، تعلیقهای روایی و بازیهای قابلاعتنا، تجربهای متفاوت در درام ایرانی میسازد؛ هرچند برخی گرهها هنوز بیپاسخ ماندهاند و قضاوت نهایی را به آینده میسپارد.
فیلم «پروژه درود بر مریم» را میتوان از نظر فیزیک دقیق و عروسکگردانی تحسین کرد و به دلیل رویکرد بدون تعلیق، شیرینی و امید بیش از حد مورد نقد قرار داد.
سریال «بیست و یک» به کارگردانی بهنام بهزادی، سایکودرامی جنایی است که با تکیه بر بازی موش و گربه میان یک پلیس زخمی و زنی معتاد به بازیِ مرگ، مخاطب را میان معما و جنون میخکوب میکند.
مراجعه کریستوفر نولان به حماسه ادیسه و ساخت فیلم جدیدش با اقتباسی از این روایت بار دیگر اهمیت اقتباس را نشان می دهد.
برجستهترین ویژگی سریال «چاله» تعداد زیاد رخدادها در اورژانس و تدوین پرشتاب داستانکها است؛ تمهیدی که سبب میشود آدم بفهمد یک اورژانس شلوغ چطور جایی است.
فصل دوم ریالیتیشو «انجمن اشباح» با مهمانان جذابتر، روایت منسجمتر و اجرای درخشان محمدرضا علیمردانی، تجربهای متفاوت از سرگرمی میسازد.
